آدم فقط می تونه
به گریه ی از رو شادی ِِ یه نفر
لبخند بزنه
skip to main |
skip to sidebar
گر حکم شود که مست گیرند
حس میکردم از اینکه مرا متهم کرده کمی ناراحت است.اما باید بهش حق میدادم.چون تنها چیزی که برایش مانده بود ، زندگی بود.آدم ها بیش از هرچیزی به زندگی چسبیده اند و شنیدن این حرف وقتی بامزه میشود که به تمام ِ چیزهای قشنگی که در این دنیا هست فکر کنیم.
زندگی در پیش رو - رومن گاری
بدون شرح
مرور می کنم
گر حکم شود که مست گیرند
در شهر هر آنکه هست گیرند
به یاد نمی آرم
قبلن ها
-
▼
2009
(83)
-
▼
نوامبر
(26)
- بند ِ بی فکری
- انقدرا هم سخت نیس حرف زدن
- احساسی ناشی از نا عدالتی ...
- بی فکر
- باب ِ مفاعله
- بند ِ سی و سوم
- یاد بود
- بند ِ سی و یکم
- بند ِ سی وم
- تنوع
- احساسات ِ ثانیه ای
- اخوان ثالث
- گند خورد ...
- بند ِ بیست و پنجم
- جالبه ها ...
- کمی تا قسمتی
- ...
- بند ِ بیست و یکم
- فرامُشی
- بند ِ نوزدهم
- یک بیماری ِ همه گیر
- آدم از غرور می لرزهاینهمه آدم؟و از تنفر دندوناشو ب...
- باد
- بند ِ پانزدهم
- خنده بر هر درد ِ بی درمان دواست
- گریه ی شیرین
-
▼
نوامبر
(26)
برگ های خوانده شده
حس میکردم از اینکه مرا متهم کرده کمی ناراحت است.اما باید بهش حق میدادم.چون تنها چیزی که برایش مانده بود ، زندگی بود.آدم ها بیش از هرچیزی به زندگی چسبیده اند و شنیدن این حرف وقتی بامزه میشود که به تمام ِ چیزهای قشنگی که در این دنیا هست فکر کنیم.
زندگی در پیش رو - رومن گاری
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر