یه رود گنده هس که دارم بش میرسم
دارم از مرز خسته گی میگذرم
دارم به اوج ِ یو بودن
در یه دنیای مادی
پر از تلخی ه اوهام
می رسم به پروانه ها
همیشه با من میمونه این احساس ِسردرد آور
من
تک
درخت
گنده ی
دلهره آور
در دنیا را
در بهار
در حال ِخزان شدن
در جوی آبی دیدم
که از رود ِ کنار ِ پنجره میگذشت
و نان ِتهوع آوره صبح های بیکس
مریم های زرد از زنبق دیدن
مردار های لال و کر و کور
بلی پر از حوا و حوس
در شهامت دست ها و بی قراری ِانگشتانی که
از خاک بر می آیند
تا کلمه شوند بروی ذهن ِتو
...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر